اِن (پیشوندِ برساخته از ریشهٔ اوستاییِ -antara بهمعنایِ «درون، در») + -آ- (واتِ میانجی) + ژی (ستاکِ برساخته از ریشهٔ نیاایرانیِ -gan بهمعنایِ زدن، کشتن) + ــیدن (نشانهٔ مصدر)
ستاکِ حالِ اِناختن میشود: اِناژ (بسنجید با: واختن —> واژ و بُختن —> بوژ (هر دو در پارتی).)