سَر (به معنای بخشِ اصلیِ بالایی یا انتهاییِ هر چیز) + آسیدن (فعلِ شناختهٔ فارسی، بهمعنای «بالا آمدن»)
۱ـ دو حرفِ "ر" در پایانِ "سر" و آغازِ "راختن" در هم ادغام شدهاند.
۲ـ ستاکِ حالِ سَراختن میشود: سَراس. (بسنجید با شناختن —» شناس .)