بَهر (واژهٔ فارسی، به معنای «نصیب، بخش، سهم، بهره، بخت» و در نهایت از ریشهٔ نیاایرانیِ -bag به معنای اختصاص دادن، تقسیم کردن) + ــ‌استن (نشانهٔ مصدر)
۱ـ ستاکِ حالِ بَهراستن می‌شود: بَهرای . (بسنجید با: ویراستن —> ویرای .)
۲ـ فعلِ بهراستن درواقع، دیسهٔ سادهٔ فعل‌های «بهره بردن، بهره جستن و بهره گرفتن» است.