اِستا (=ایستا، از مصدرِ «ایستادن») + شی (ستاکِ برساخته از ریشهی نیاایرانیِ čiau به معنای «حرکت کردن و رفتن») + ــدن (نشانهٔ مصدر)
فعلِ اِستاشیدن درواقع صورتِ دیگری از فعلِ مرکبِ «ایستا شدن» است، که با یاری گرفتن از ریشهٔ فعلهای «ایستادن و شدن» به یک فعلِ ساده (بسیط) بدل شده است.