پار ( ستاکِ برساخته از ریشهٔ نیاایرانیِ -par به معنای تقسیم کردن، هدیه دادن) + ــال (پسوندِ اسمساز —> بسنجید با: چنگال و کوپال) + ــیدن (نشانهٔ مصدر)
ستاکِ حالِ پاراشتن میشود پارال .( بسنجید با: هشتن —» هِل .)
