آز (پیشوند، به معنای «بیرون» —> بسنجید با: آزمودن.) + ــیل (ستاکِ برساخته از ریشهٔ نیاایرانی -hrd به معنای وانهادن، ترک کردن، فروگذاشتن، بیرون ریختن ) + ــیدن (نشانهٔ مصدر)
ستاکِ حالِ آزیشتن میشود: آزیل. بسنجید با: هشتن —> هل.)